Desision Making (1)

Καλημερα και πάλι!

Είχα διαλέξει γραμματοσειρά μετά από τα δύο προηγούμενα post αλλά τώρα πια δεν θυμάμαι ποια ήταν αυτή που είχα διαλέξει και έτσι αποφάσισα να γράψω με τη default και να τελειώνει η ιστορία! Βέβαια, μάλλον λάθος κάνω γιατί ως γνωστόν, η ιστορία δεν τελειώνει ποτέ και πουθενά και συνεπώς μάλλον θα ψάχνω για μια γαμημένη γραμματοσειρά για πάντα, αλλά μέχρι τότε έχουμε καιρό! Τουλάχιστον τα τελευταία 100-120 χρόνια, μία με τις γραφομηχανές δύο με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, ξεφύγαμε από τα χειρόγραφα!

Καλά τα χειρόγραφα δε λέω, αλλά αν δεν κάνεις ωραία γράμματα? Τι γίνεται? Ποιός θα μπορέσει να τα διαβάσει? Ευτυχώς εγώ δεν χρειάστηκε να γράφω για πολύ καιρό με το χέρι τα κείμενά μου. Έτσι κι αλλιώς μέχρι τα 50 μου δεν ήξερα να γράφω! Ο πατέρας έλεγε ότι είμαι μικρός ακόμα για τέτοια. Αυτός έμαθε αφού γεννήθηκα εγώ, για να ξέρει και να μην αισθάνεται μειονεκτηκά απέναντί μου όταν εγώ θα μάθαινα!

Τρώνε κάτι κολλήματα οι πατεράδες ώρες-ώρες...

Αλήθεια σας είπα πότε γεννήθηκα??? Χμ... Δεν θυμάμαι να σας είπα...

Ωραία! Θα σας πώ!

Τι άλλα? Α! Ναι! Θυμήθηκα! Το πιο δύσκολο πράγμα στη ζωή ενός ανθρώπου είναι να πάρει μια σωστή απόφαση. Το πόσο σημαντικό είνα αυτό, μπορεί να το καταλάβει ο καθένας μας σε στιγμές όπως όταν είναι με το πιστόλι στο χέρι μπροστά σε ένα πτώμα που δεν σκότωσε αυτός, και το περιπολικό μόλις έφτασε και ρίχνει τα φώτα του πάνω του! Το τεράστιο "Και τώρα τι κάνω?" που περνάει από το μυαλό του, περιέχει όλη την ουσία του να πάρεις τη σωστή απόφαση!

α) Να αρχίσεις να πυροβολείς τους αστυνομικούς
β) Να πετάξεις το όπλο και να αρχίσεις να τρέχεις
γ) Να αφήσεις το όπλο κάτω και να σηκώσεις ψηλά τα χέρια
δ) Να γυρίσεις το όπλο προς τα σένα και να πυροβολήσεις το κεφάλι σου

Βεβαίως υπάρχουν και άλλες πιο σύνθετες επιλογές οι οποίες δεν κρίνεται σκόπιμο να αναλυθούν εδώ. Το ζητούμενο είναι, πώς μπορεί κάποιος να πάρει τη σωστή απόφαση! Τα πάντα εξαρτώνται από δύο διαφορετικές διαστάσεις. Η πρώτη διάσταση είναι ασφαλώς ο χρόνος, το πέρασμα του οποίου μπορεί να μεταβάλει την ορθότητα της απόφασης. Μπορεί πριν από δέκα λεπτά η καλύτερη απόφαση να ήταν να δοκιμάσεις να μιλήσεις στην αιθέρια ύπαρξη στο μπαρ που σου έκλεισε το μάτι, τώρα όμως που επί δέκα λεπτά κάνεις ότι δεν την είδες και δεν έχεις γυρίσει να την κοιτάξεις, η καλύτερη απόφαση μπορεί και να έχει αλλάξει! Κατά πάσα πιθανότητα η αιθέρια ύπαρξη δεν κοιτάει πια εσένα, ενώ είναι και πολύ πιθανό να μην βρίσκεται πια εκεί! Έτσι λοιπόν δεν αρκεί μόνο να καταλάβεις ποιά είναι η καταλληλότερη επόμενη κίνηση, αλλά σημαντικό είναι να την κάνεις πριν καταλλήξει να γίνει προηγούμενη...

Η δεύτερη διάσταση είναι λίγο πιο περίπλοκη και εξαρτάται από τα τρέχοντα κοινωνικο-πολιτικά χαρακτηριστικά του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο πρέπει να παρθεί η απόφαση. Τέτοια είναι για παράδειγμα: η προσωπικότητα του καθενός, το σύστημα αξιών του, τα καθιερωμένα κοινωνικά πρότυπα, και τα γενικότερα κοινωνικά πλαίσια αξιών που ισχύουν. Με άλλα λόγια η ορθότητα της απόφασης δεν είναι μία παγκόσμια σταθερά, αλλά, ανάλογα και με την περίσταση, εξαρτάται άμεσα από το περιβάλλον μέσα στο οποίο θα πρέπει να παρθεί! Για παράδειγμα, όσο και αν χαίρεται ένας οπαδός του Παναθηναϊκού που η ομάδα του μόλις έβαλε γκολ στον Ολυμπιακό εκτός έδρας, η απόφαση να το πανηγυρίσει έξαλα, όσο σωστη και αν φαίνεται εκ πρώτης όψεως, μπορεί να αποδειχτεί εξαιρετικά λανθασμένη λαμβάνοντας υπ'όψιν το γεγονός ότι ο οπαδός αυτός κάθεται σε μία κερκίδα του Καραϊσκάκη ανάμεσα σε 500 πολύ εκνευρισμένους γάυρους!

Αλήθεια, μιας και το ανέφερα... πρέπει να μυρίζει πολύ άσχημα με 500 γαύρους γυρω σου! :0Ρ

Θυμάμαι μια φορά που είχα πάει για ψάρεμα με τον πατέρα μου... Ήταν σε ένα μέρος που τώρα μου διαφεύγει, αλλά θυμάμαι πολύ καλά ότι ψαρεύαμε με... χμμ... και πιάσαμε κάτι ψάρια πολύ μεγάλα! Ήταν τόσο μεγάλα που μοιάζανε με εκείνα τααα... πώς τα λένε... Τέλος πάντων, και μετά τα σουβλίσαμε, και κάναμε και σούπα με τα κόκκαλά τους! Ή μήπως αυτό το κάναμε όταν πήγαμε για κυνήγι? Δεν θυμάμαι... Πάντως κάπου έγινε! Ή μήπως κάπου το είχα διαβάσει... Θα σας γελάσω! Πάντως είμαι σίγουρος ότι καταλάβατε!

Αλήθεια! Ποιοί είστε?

Εγώ ξέρετε ποιός είμαι? Θα πρέπει να σας πω νομίζω!

Α! Σχετικά τώρα με το πώς θα πάρει κάποιος μιά καλή απόφαση!


Μήπως πρέπει πρώτα να αλλάξω γραμματοσειρά?
...

Η λάμπα μου

Κατόπιν ωρίμου σκέψεως και ρίχνοντας μια δεύτερη ματιά στο πρώτο μου post, είμαι στην ευχάριστη θέση να αναγγείλω ότι καλώς εχόντων των πραγμάτων και εκτός απροόπτου... το ξέχασα!

Είναι και λίγο αργά είναι η αλήθεια!

Παλαιότερα, ποτέ κανένας δεν έμενε τόσο αργά ξύπνιος! Μετά ήρθε η τεχνολογία και χάσαμε τον ύπνο μας. Για πολύ κόσμο το ρεύμα υπήρξε σημαντικά λάθος εφέυρεση! "Γιατί να έχουμε φως αφού κοιμόμαστε?" έλεγε η γιαγιά μου! Μετά βέβαια, πήρε ηλεκτρική κουζίνα και δεν ασχολήθικε ποτέ ξανά ούτε με το νυχτερινό φως, ούτε με το τζάκι! Τώρα είναι όλη τη μέρα στο Internet και αμφιβάλλω αν θυμάται τον "παλιό καλό καιρό". Είναι και αυτό το θέμα με τη... εεε... τη... Τελος πάντων! Κάποια άλλη στιγμή φαντάζομαι ότι θα μου έρθει πάλι και θα μπορέσω να σας το πω.

Εμένα πάντως, η αλήθεια είναι ότι δεν με πείραξε και πολύ! Έτσι και αλλιώς πάντα είχαμε φως τα βράδυα στο σπίτι μου. Ήταν αλλιώς στις πόλεις από τότε! Ενώ τα χωριά, με νωπές ακόμα τις μνήμες από τους Τούρκους, δεν ήταν εύκολο να ξεφύγουν από τις παλιές συνήθειες! Η συσκότιση ήταν μία καλή μέθοδος για να μη δίνουν εύκολα στόχο. Ούτως η άλλως όμως, το να ζητάει κανείς από τη γιαγιά μου να αλλάξει συνήθειες στην ηλικία των 273 και χωρίς να το θέλει, μάλλον είναι τσάμπα κόπος!

Με το σημερινό ποστ ήθελα να σας δείξω ορισμένα πράγματα! Η αλήθεια όμως είναι ότι τα ξέχασα και έτσι λέω να σταματήσω εδώ. Ούτως ή άλλως, κανένας δεν θα πάθει τίποτα, εκτός ίσως από τη λάμπα μου και τον υπολογιστή μου, που καίνε το ρεύμα που είναι πολύτιμο!

...ή το νερό είναι που είναι πολύτιμο?

Test! This is the beginning!

1-2, 1-2

Fou fou!

A-hem! Hmmm!

Loipon! Auto einai mia dokimi gia an paizei kai ti paizei!

Μήπως πρέπει να αρχίσω να γράφω Ελληνικά; Θα το σκεφτώ!

Εν τω μεταξύ διάλεξα και τη γραμματοσειρά μου... Times... Πρωτότυπο! :ΟΡ

Ωραία!

Για να δούμε τώρα...

Προφανώς αφού είμαι εδώ, κάτι θέλω να πω! Και για να αποφάσισα να το πω εδω, σημαίνει ότι μέχρι τώρα δεν με βόλευε να το λέω αλλού (όχι το fun park, το άλλο, το σκέτο).

Δε μου αρέσει η γραμματοσειρά όμως!

Ας δοκιμάσω την Courier... Μπλιαχ! Μαλακία η Courier και μου θυμίζει ότι πέρασε σήμερα το courier κι εγώ δεν ήμουν εκεί... Κακό αυτό! Κυρίως για δύο λόγους! Πρώτον γιατί τώρα την επόμενη φορά θα πρέπει να είμαι εκεί για να με βρει και να μη μου πει να πάω να τον βρω εγώ. Γαμώτο! Μαλακία και αυτή η γραμματοσειρά (Georgia)!

Ας αλλάξω! Trebuchet=χάλια μαύρα άρα: Verdana και τέρμα η πυρίτιδα!

Και τώρα που το λήξαμε κι αυτό... γαμώτο! Μεγάλα είναι τα Verdana! Νομίζω ότι με τα small όλα θα είναι ΟΚ. (αν εξαιρέσει κανείς το γεγονός ότι τα small δεν δουλεύουν, όλα τέλεια! &*^#^%$!)

Επιστροφή στα Times και δεν το συζητάω άλλο το θέμα!

Πού είχα μείνει; Α! Ναι! Στα courier!

Δεύτερον, το άλλο κακό που συμβαίνει και το οποίο κατά τη γνώμη μου είναι χειρότερο από το πρώτο, είναι ότι αυτό που έφερε σήμερα από το courier δεν το παρέλαβα και ως εκ τούτου, δεν το έχω! Μιλάμε για τραγωδία! Και το χειρότερο είναι ότι θα πρέπει να περιμένω μέχρι αύριο για να το έχω και αυτό πάλι, μόνο με την προϋπόθεση ότι θα είμαι εκεί! Την πάτησα!

Αυτά λοιπόν για σήμερα!

Καλώς ήρθα, καλώς σας βρήκα, και εις το επανειδήν!

(Μιας και θα αρχίσουμε να γνωριζόμαστε, θα ήθελα να παρακαλέσω τους μέλλοντες θαυμαστές μου (όχι τους φανατικούς, τους άλλους, οι φανατικοί μου τα συγχωρούν όλα!) να μου συγχωρήσουν δύο πράγματα: τα ορθογραφικά (για τα οποία θα κάνω ότι μπορώ αλλά δεν υπόσχομαι και θαύματα...) και την αθυροστομία (αυτό ας πούμε, δεν ξέρω αν το έχω γράψει σωστά...) γιατί καμιά φορά μου ξεφεύγουν και τα δύο!)